PKN
Marum-Noordwijk
 
OPZET VAN HET WIJKPASTORAAT BINNEN DE PROTES­TANTSE GEMEENTE MARUM e.o.   OPZET VAN HET WIJKPASTORAAT BINNEN DE PROTES­TANTSE GEMEENTE MARUM e.o.  




I. Inleiding

De Protestantse Gemeente Marum e.o. wil een geloofsgemeenschap zijn voor de dienst aan God, aan elkaar en aan de samenleving. In dit praktijkboekje is de dienst aan elkaar, het omzien naar elkaar belangrijk. Dit betekent niet dat de dienst aan God en de samenleving minder belangrijk is.
Het omzien naar elkaar komt vooral tot uitdrukking in het pastoraat. Het woord pastor betekent herder. Pastoraat of pastoraal werk betekent dus letterlijk ‘herderlijke zorg’. In de Bijbel komt vaak het beeld van een herder en een kudde voor. Dikwijls wordt daar het volk Israël mee vergeleken. Maar ook de christelijke gemeente wordt vergeleken met een kudde schapen, met God als herder. God die zorgt voor de mensen.
Jezus was ook een herder. Hij zag de mensen die Hem volgden met innerlijke ontferming aan en zag hen als schapen die geen herder hadden. Hij wilde voor hen de Goede Herder zijn.
Jezus geeft zijn leven voor de schapen. Hij wil hen door het leven heen voorgaan en helpen, maar ook om hen voor eeuwig te redden en zalig te maken. God roept ons mensen op om, net als Jezus de Goede Herder, in Zijn Naam ook herders, pastors, te zijn.
In Ezechiël 34 vers 15 en 19 vinden we een soort taakomschrijving voor een herder:
  • Schapen weiden en ze een rustplaats geven
  • De verlorene zoeken en de afgedwaalde terugbrengen
  • De gewonde verzorgen en de zieke versterken
God vraagt van ons een liefdevol en oplettend oog en vooral een open, luisterend, oor te zijn voor alle mensen in de gemeente en daarbuiten. Om op te merken als iemand hen nodig heeft en er al luisterend en vragend achter te komen wat de ander bezighoudt. Het belangrijkste is hierbij, een warm en kloppend hart voor mensen hebben.
Om dit te kunnen doen is het vertrouwen op God en Zijn Woord onmisbaar.

Pastoraat is: zorg voor elkaar namens de Goede Herder.
Natuurlijk is het verlenen van die zorg niet beperkt tot wijkcontactpersonen, ouderlingen, diakenen en het pastorale team. Ieder gemeentelid wordt door de Goede Herder geroepen naar de ander om te zien. De wijkcontactpersonen en de ambtsdragers hebben echter uitdrukkelijk de pastorale taak op zich genomen. Daarom wil dit praktijkboekje in het bijzonder voor hen een steun in de rug zijn.


II. Opzet Wijkpastoraat

1. Algemeen
Het erf van onze gemeente is onderverdeeld in 20 wijken. Iedere wijk is weer verdeeld in groepjes straten (subwijk) met in de meeste gevallen ongeveer 10 adressen. Het kan zijn dat de ene wijk uit 30 adressen en dus uit 3 subwijken bestaat, en een andere wijk uit 40 adres­sen en dus 4 subwijken.
Aan elke wijk is een wijkteam verbonden. Zo'n wijkteam bestaat uit een coördinerend contactpersoon en twee, drie of vier contactpersonen. Verder is er aan elke wijk een ouderling, een diaken en een jeugdouderling verbonden. Ouderling, diaken en jeugdouderling zijn doorgaans verbonden aan drie wijken.
De ouderling is eindverantwoordelijk voor het wijkwerk. Hij/zij is het aanspreekpunt voor het wijkteam. Samen met de (coördinerende) contactpersonen verzorgt hij/zij het pastoraat in de wijk.
De coördinerende contactpersoon neemt één subwijk onder zijn/haar hoede; de contactper­sonen de overige subwijken. Dit betekent dus dat de coördinerende contactpersoon dezelfde taken heeft als de contactpersoon, met daarnaast nog enkele andere. De contactpersonen onderhouden het eerste contact met de gemeenteleden in hun subwijk; in voorkomende gevallen schakelen zij vervolgens de coördinerende contactpersoon dan wel ouderling in.
De contactpersonen zijn ook verantwoordelijk voor de verspreiding van het kerkblad, het verjaardagsfonds, actie Kerkbalans en andere bezorgwerkzaamheden.
Het is van belang, dat binnen het wijkteam pastor, ouderling, (coördinerende) contactpersonen en diaken elkaar van bijzonderheden op de hoogte houden. Hierbij valt te denken aan geboorte, ziekte, overlijden en verhuizingen.
Als regel komt het wijkteam twee à drie maal per jaar bijeen: één a twee maal als afzonderlijk team en eenmaal met alle wijkteams samen rondom een (toerustend) thema.

Tot slot…….

ter bemoediging een Keltische zegenbede:


Moge God
je goede woorden in de mond leggen.
En moge Hij voor jou spreken
als je de juiste woorden niet vindt.

 
 
Ter Overweging Januari 2021 Ter Overweging Januari 2021
TER OVERWEGING En toch… dromend het nieuwe jaar in… . Dit jaar was Kerst anders dan alle andere Kerstfeesten. Ons leven staat al een poosje op zijn kop en wij moeten ons aanpassen aan de veranderende omstandigheden. Meer thuis werken, niet meer samen naar de kerk. Mensen verloren hun baan en anderen hebben het juist heel erg druk. En dan de mensen die een dierbare verloren of die ziek zijn geweest en nog altijd niet helemaal hersteld en niet weten hoe de toekomst zal zijn. De overheid doet zijn best en laat zich adviseren door mensen die er verstand van hebben. Maar ik denk dat naast virologen, microbiologen en epidemiologen ook sociologen aan het woord moeten komen. Want, welke invloed heeft dit alles op onze sociale verhoudingen? Het coronavirus doordringt ons van wederzijdse afhankelijkheid en tegelijkertijd leven we in een samenleving die het in verregaande mate tijdelijk zonder samenleven moet stellen. Welke impact heeft dit op onze (kerk)gemeenschap? Wellicht zullen de diverse breuklijnen in de samenleving zich verdiepen. Ongelijkheden worden dieper, tussen gelukkige en ongelukkige mensen, tussen mensen met tuinen en zonder, mensen die kunnen thuiswerken en mensen die tijdens hun vitale werk geen anderhalve meter afstand kunnen houden. En de verschillen in schoolprestaties ontstaan niet op school maar thuis, las ik meerdere malen. 4 Sociale crisis gevolgd door economische crisis raakt de zwakken op de arbeidsmarkt het hardst, terwijl mensen in gevestigde arbeidsmarktposities vooralsnog niet zo veel last hebben van de crisis. En niet alleen lager opgeleiden, flexwerkers en jongeren dreigen het slachtoffer te worden, ook horeca en winkels. Dit geeft te denken en ik denk dat deze crisis alles uitvergroot. En dan Kerst. In onze kerk werd ik op Eerste Kerstdag meer geraakt door de lege banken dan op andere zondagen… hoewel we het al zo ‘doen’ vanaf 15 maart met die lege kerk… Verwachting en dromen van een nieuwe wereld. Vrede op aarde. Het vraagt veel van ons, deze verwachtingen en dromen. Dromen van een nieuwe wereld is er natuurlijk altijd geweest. Al is de één optimistischer dan de ander. Graag wil ik jullie toch uitnodigen om te blijven dromen en dan bedoel ik geen nachtmerries, maar juist te dagdromen. Want het gaat er niet om onze ogen te sluiten voor wat er mis is, voor wat ons zorgen baart, maar om onze angst, zorg en soms wanhoop om te zetten in verwachting, om het vol te houden. Want er bestaat vermoedelijk geen mens die zichzelf nooit verliest in een soort van dromen over de toekomst. Dromen over een coronavrij tijdperk, dromen over vrede op aarde, over een gezond lichaam, dromen van een gemeente, waarin we weer gezamenlijkheid kunnen voelen in plaats van op anderhalve meter afstand. Dromen dat we aandacht en zorg hebben voor elkaar, dat je financiële situatie verbetert. Ach, er zijn zoveel vormen van dromen… Is dit het geheim van de verhalen rondom het kerkelijke kerstfeest? Een stille tijd, waarin ruimte gecreëerd kon worden om even tot rust te komen in een wereld vol hectiek en je al dromend een nieuwe tijd voor te stellen. Een tijd die mensen even boven de dagelijkse werkelijkheid van duisternis uittilt. Om met de evangelist te spreken: ‘Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.’ Dat we toch met dit Licht het nieuwe jaar in mogen gaan…, houd moed, heb lief en geef de liefde een gezicht…, Zijn liefde…. mevr. Harjanne de Boer-Lodewijks

Een nieuw begin Wat zal het nieuwe jaar ons brengen? Zullen we weer samen zijn? Elkaar weer vast kunnen houden en troosten in verdriet en pijn. Zullen we weer handen schudden? Zonder angst voor het gevaar? Zal de kerk weer helemaal vol zijn, samen zingen met elkaar? Kun je er ook zo naar verlangen, als het straks weer zo mag zijn, God te loven en prijzen, met de gemeente samenzijn? Wat de toekomst ook zal brengen, God zal altijd met ons gaan, in een wereld vol van noden wijst Hij ons de route aan. Ondanks alle onzekerheid is er weer een nieuw begin, en kunnen we vol van vertrouwen aan Vaders hand het jaar weer in! dichter onbekend
Vanuit Steenwijk veel heil en zegen voor dit nieuwe jaar toegewenst! In Christus verbonden, Jelmer Visser

Spreuk van de maand Is het gebed ons stuurwiel, of ons reservewiel? Uit: Kerkenwerkagenda 2021
 
TER OVERWEGING maart 2020 TER OVERWEGING maart 2020
Geloven doe je in de kerk! Dat zeiden we vroeger vaak, als je aan iemand vroeg hoe het zat en die persoon zei: ‘ja, ik gelóóf…’. ‘Nee, niks ik geloof ….’, was dan soms de reactie, ‘geloven doe je in de kerk, maar nu moet je het zeker weten’. Best bijzonder eigenlijk, als je nagaat dat we vroeger op de catechisatie juist leerden dat geloven een vast vertrouwen en een zeker weten was. Tegenwoordig zijn we minder kerks dan vroeger. We zijn zeg maar ‘minder streng’ geworden en we zeggen ook vaak tegen elkaar dat je ook buiten de kerk om kunt geloven. Maar kan het geloof helemaal zonder de kerk dan? Nou, dat geloof ik dus niet. Ik heb thuis een leuk boek in de kast staan met allerlei citaten daarin over God, geloof en de kerk. Eén zo’n citaat deel ik graag met u en jullie, omdat het volgens mij heel mooi woorden geeft aan wie we als kerk graag willen zijn, over de functie van de kerk. Zoals een kaars een kandelaar nodig heeft, zo heeft het christendom de kerk nodig. Nu vind ik ‘christendom’ niet zo’n prachtig woord, maar je zou ook kunnen zeggen: Zoals een kaars een kandelaar nodig heeft Zo hebben christenen, gelovigen, de kerk nodig Dat geeft mooi aan: nee, het gaat niet vooral om de kerk (de kandelaar), het gaat om geloven (de kaars), maar dat geloof heeft wel steun nodig. Zelf denk ik dat er vele vormen van kerkzijn te bedenken zijn. En we zien dat ook om ons heen: er zijn steeds meer pioniersplekken, alternatieve vormen van bezig zijn met geloof en gemeenschapsvorming. Persoonlijk vind ik dat prachtig om te zien, die nieuwe gedrevenheid, dat geloof en ook die creativiteit. Nog geen twee weken geleden kocht ik een boek dat als titel heeft Lente voor de kerk. PKN-predikant René van Loon beschrijft in dit boek tal van ‘kerkplekken’ in binnen- en buitenland waar groei en bloei te vinden is. Inspirerend om te lezen! 4 Maar hier in onze eigen omgeving hebben we gelukkig ook nog ‘gewoon de kerk’. Wat willen we graag dat die kerk een goede en waardevolle plek is en blijft, waar we terecht kunnen voor die dingen in het leven die echt belangrijk zijn. Een plek waar we voeding mogen krijgen voor ons geloof en waar we elkaar echt kunnen ontmoeten, zonder schone schijn. Daarom is mijn gebed dat we niet alleen hier, maar ook op heel veel andere plaatsen in ons land als kerk een plek mogen zijn die ertoe doet, voor de gemeenteleden en voor dorpen en steden. Grytsje Hovius Gedicht: Mensen van de Weg Mensen van de Weg zijn wij, zijn voetspoor dat is blijven staan, de route die wij willen gaan. Mensen van de Weg zijn wij. Mensen van het Licht zijn wij, dat onze weg verlicht en wenkt, dat kleur aan onze dagen schenkt. Mensen van het Licht zijn wij. Mensen van het Woord zijn wij, dat Licht brengt in ons hart en leeft, dat aan ons zoeken richting geeft. Mensen van het Woord zijn wij. Mensen van de Daad zijn wij, van wat het Woord ons geeft te doen op deze dag, in het seizoen. Mensen van de Daad zijn wij. Mensen van de Geest zijn wij. Zij geeft ons kracht en vuurt ons aan met woord en daad de Weg te gaan. Mensen van de Weg zijn wij. uit: PKN liturgiegids 40-dagentijd 2020 5 Spreuk van de maand Laten we bidden voor hen, die het moeilijk hebben, maar ook voor hen, die moeilijk doen. Herman Finkers
 
TER OVERWEGING februari 2020 TER OVERWEGING februari 2020
Elisa en de spottende jongens Wonderbaarlijke verhalen die enorm tot de verbeelding spraken en nog steeds aanspreken. Op de lagere school hingen we aan de lippen van onze meester bij het vertellen van het bijbelverhaal over de profeten Elia en Elisa. Het maakte heel veel indruk op mij en tot op de dag van vandaag leeft het door in mijn gedachtewereld. Waarom maakte dat ene verhaal zo’n indruk op mij. Het ging hierbij om de profeet Elisa. Hij had Elia naar een berg gebracht om daar ten hemel te varen. Elisa liep weer terug vanwaar hij gekomen was. Een grote groep jonge jongens wist dat ze samen waren gegaan, maar zagen dat hij alleen terugkwam. Ze vermoedden dat Elia iets ergs was overkomen en dat Elisa daarvan op de hoogte zou zijn. Hij werd daarom op een bepaald moment belaagd door die ruim veertig jonge jongens uit Jericho. Ze scholden hem uit en bespotten hem met de woorden kaalkop, kaalkop en ga op (uit: 2 Koningen 2: 24). Elisa keek om bij het horen van die scheldpartij en vervloekte hen in de naam van de Here. Toen kwamen er plots twee berinnen uit het woud en verscheurden tweeënveertig van die kinderen. Het is te bizar voor woorden. Het was muisstil bij ons in de klas bij het horen van dat verhaal. Het werd denk ik door de leraar als voorbeeld gesteld om met veel respect met mensen om te gaan. Was dat de dank voor Elisa. Zijn eerste wonder dat hij (met hulp van God) verrichtte in Jericho was dat hij bedorven water weer gezond gemaakt had, maar de dank die hij kreeg was het valse geschimp van een groep jongeren die uiting gaven aan het wantrouwen en ongeloof van Jericho. Want stel je voor dat je iets dergelijks zou overkomen. Toch voelen veel Christenen zich wat ongemakkelijk bij het horen of lezen van die verzen. Sommigen zullen het uit de weg gaan om deze geschiedenis over Elia en Elisa aan hun 3 kinderen te vertellen. Voor de vijanden van de Bijbel is het een geliefkoosd onderwerp om het ware karakter (zo denken zij) van de God van Israël ter discussie te stellen. Is dit nu de God van liefde? Gaat zijn rechtvaardigheid en strengheid niet erg ver? Moest een groepje kwajongens zo zwaar gestraft worden voor het bespotten van de profeet? Het was toch niet meer dan een kwajongensstreek van jongens die ook niet beter wisten. Waar is nu Gods lankmoedigheid? Wij hoeven God en Zijn woorden en daden niet te beoordelen, we mogen het zelfs niet. Wij weten ook dat we niet zo erg gestraft worden als die jongens. De Here Jezus vergeeft al die dingen die wij verkeerd gedaan hebben. Hij heeft zijn leven voor ons opgeofferd, zodat wij weer door kunnen leven als wij er spijt van hebben en we van plan zijn om ons leven te beteren. We krijgen duizend maal duizend maal een herkansing. Een ernstige les. De daad van deze jongeren was geen onschuldig vermaak ten koste van een oude man. Het was een boze bespotting van de God van Israël. En die God laat zich niet bespotten. Laat dat een ernstige les zijn voor ons allemaal. Het meest voor personen die de God van de Bijbel willen beschuldigen van liefdeloosheid en onrechtvaardigheid. Tenslotte mogen wij uitzien naar de belofte van onze God, wat zo mooi verwoord is in lied 982 van ons liedboek. In de bloembol is de krokus. Vers 1 In de bloembol is de krokus, in de pit de appelboom, in de pop huist een belofte: Vlinders fladderen straks rond. In de koude van de winter groeit de lente ondergronds, nog verborgen tot het uitkomt, God ziet naar de schepping om Vers 3 In ons einde is de aanvang, in de tijd oneindigheid, in de twijfel ligt geloven, in ons leven eeuwigheid, 4 in de dood het nieuwe leven, overwonnen alle strijd, nog verborgen tot het uitkomt, God alleen herkent die tijd. Ouderling Geert Braam Ik ontving het volgende gebed, en wil het graag met u delen. Zegengebed Moge de weg je zeggen: volg me maar. Moge de ster je zeggen: richt je vaart op mij. Moge de grond je zeggen: bezaai me. Moge het water je zeggen: drink me. Moge het vuur je zeggen: warm je. Moge de boom je zeggen: schuil in mijn schaduw. Moge de vrucht je zeggen: pluk me En als je de weg kwijtraakt, in een nacht zonder sterren, als je geen vaste grond meer vindt en dreigt te verdrinken, als het vuur gedoofd is en je kou lijdt; als de bomen kaal zijn en je vergeefs vruchten zoekt, weet dan dat God het is die zegt: ‘Wees niet bang, Ik ben er!’ Jezuïet – dichter Frans Cromphout Spreuk van de maand. Wat geweldig, dat niemand ook maar één moment hoeft te wachten met het verbeteren van de wereld. Anne Frank
 
TER OVERWEGING januari 2020 TER OVERWEGING januari 2020
Start 2020 Het nieuwe jaar ligt voor ons, nog leeg en oningevuld. Wat wij niet kunnen, is zeggen wat dit jaar gaat brengen. Wat we wél kunnen, is pas achteraf aangeven hoe het jaar was en welke dingen er meegaan naar het nieuwe jaar. Wat brengt 2020 ons op dit vlak in Marum? Hoe houden we elkaar in de gemeente…, hoe houden we jong en oud vast bij het Woord van God? Hoe vinden we een weg door 2020 heen die goed is voor Gods gemeente hier? Hoe kunnen we beter inspelen op wat deze tijd vraagt en nodig heeft? Gods Woord is toch van en vóór alle tijden? Wat zal er allemaal nog veranderen? Kunnen we die veranderingen ook positief meemaken en bijbels verantwoord vinden? Je kunt er als een berg tegenop zien: waar komen we uit? Een nieuw jaar ligt vóór ons: nog leeg en oningevuld. Wat zal er eind 2020 anders zijn dan nu? Als je ineens geconfronteerd bent met grote onzekerheid, spanning of zorgen, zit je met de vraag: wat moet ik nou? Hoe kom ik hier doorheen? Je ziet er als een berg tegenop. Waar komt mijn hulp vandaan? En dan weet je als kerkmens natuurlijk het antwoord wel, maar we lijken soms net autootjes van een speelgoedracebaan. We vliegen steeds maar weer uit de bocht. We raken het spoor bijster en de Here God moet ons weer op de baan zetten. Dat doet Hij bijvoorbeeld door Psalm 121. De Heer houdt de wacht over je gaan en komen, van nu tot in eeuwigheid. Die weg is niet altijd gemakkelijk, er kan heel wat zitten tussen jou en je einddoel. 3 Maar wij mogen belijden en bidden: Mijn hulp komt van de Heer. Here, houd ook dit jaar over ons getrouw de wacht. Bewaar ons onderweg, van en naar onze huizen. Maar bovenal op reis naar ons eeuwig huis, naar U. Ook in 2020. Oud-nieuwjaarsbede Voor ’t oude jaar de oude wegen Voor ’t nieuwe jaar een nieuwe weg Gelovig wachten op Gods zegen Met ernstig, biddend overleg. Voor ’t oude jaar de oude zonden In ’t nieuwe jaar met Godes kracht Zo menigwerf reeds ondervonden Het ‘eigen ik’ aan ’t kruis gebracht. Voor ’t nieuwe jaar de oude zorgen In ’t nieuwe jaar vrede met ons lot Vertrouwend uitzien naar de morgen En voortgaan aan de hand van God. In ’t nieuwe jaar, Gods rijkste zegen Zijn rust en vrede voor ons hart Een keur van bloemen op onze wegen En God geheiligd vreugd en smart. Johannes Valkema Als GEDICHT deze keer een verhaaltje Op een van de Kerst– en nieuwjaarskaarten die wij mochten ontvangen stond een bijzonder verhaaltje. Het stemt tot nadenken en dat past bij het begin van het nieuwe jaar. Ik geef het graag aan u door. Het verhaal van het potlood Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was, met een potlood. Op een gegeven moment vroeg hij: ‘Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?’ 4 Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: 'Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt.' Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon niets bijzonders ontdekken. ‘Maar het is gewoon maar een potlood!’ ‘Het is maar hoe je er naar kijkt’, zei oma. ‘Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou -maar dan moet je ze wel onthouden- tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven’. Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en hij zal je altijd leiden volgens zijn wil. Ten tweede: Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus moet je wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens. Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan. Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt. Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar bewust van te zijn. naar: Paulo Coelho SPREUK VAN DE MAAND Het verschil tussen het christendom en de andere godsdiensten is, dat in het christendom God de mens zoekt en bij de andere de mensen God. Thomas Arnold
 
 
 
Vacatures
Er zijn twee vacatures in onze gemeente, te weten:
1. Predikant(e)
2. Tweedelijns jeugdwerker / 12 uur per week

Klik op de betreffende vacature voor meer informatie
 
Let op

KERKDIENSTEN AFGELAST

In onze gemeente houden we ons aan de richtlijnen van het RIVM en de regels van de overheid. 

Klik hier voor uw collecte bijdrage
of scan de QR-code                

Klik hier om u te registreren

meer
 
Facebook

Volg ons ook op 

 
I

COLLECTEBONNEN

Vrijwillige bijdrage Onderweg

 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.